Ewa Telega-Domalik
Biografia
Ewa Telega-Domalik urodziła się 31 marca 1962 roku w Kędzierzynie. Jest absolwentką Państwowej Szkoły Baletowej w Bytomiu (1981) oraz Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi (1985).
Jej pierwszym mężem był operator filmowy Marcin Isajewicz, który zginął w wypadku samochodowym. Obecnie jest żoną reżysera Andrzeja Domalika i ma córkę Zofię.
Kariera teatralna: W sezonie 1985/1986 była aktorką Teatru im. Stefana Jaracza w Łodzi. Od 1986 roku przez 27 lat należała do Teatru Dramatycznego w Warszawie. Od sezonu 2013/2014 jest aktorką Teatru Ateneum. W warszawskim Teatrze Dramatycznym oraz Teatrze Telewizji występowała w spektaklach adaptacjach dzieł m.in. Czechowa, Gogola, Turgieniewa i Dostojewskiego, co czyni ją specjalistką od ról w repertuarze opartym na XIX-wiecznej literaturze rosyjskiej.
Na deskach Teatru Dramatycznego występowała m.in. w Rewizorze (jako Chorodniczyni), Obłomoffie (jako Pszenicyna) i Scenach z życia letników (jako Warwara Michajłowna), na podstawie Letników_Gorkiego.
W filmie zadebiutowała w 1983 w Kasztelance Marka Nowickiego. W latach 80. i w pierwszej połowie lat 90. grała role epizodyczne, m.in. w Lawie (1989) Tadeusza Konwickiego, Korczaku (1990) Andrzeja Wajdy, Wszystkim, co najważniejsze (1992) Roberta Glińskiego oraz Kolejności uczuć (1993) Radosława Piwowarskiego.
Pierwszym przełomem w jej filmowej karierze było spotkanie na planie z Andrzejem Domalikiem i Martą Meszaros, w których obrazach stworzyła swoje najznane i najwyżej oceniane kreacje. Domalik, z którym współpracowała już w teatrze i Teatrze Telewizji, obsadził ją w Nocnych ptakach (1992), ale to kolejna rola – w Łóżku Wierszynina (1997) – przyniosła jej wysokie oceny krytyków oraz nagrodę specjalną na Festiwalu Filmowym w Tarnowie. W roli Maszy wykorzystała swoje doświadczenia z licznych ról w sztukach Antona Czechowa na scenie teatralnej i Teatru Telewizji. U Meszaros debiutowała niewielką rolą w międzynarodowej produkcji Siódmy pokój (1995). Za następną w Córach szczęścia (1999) otrzymała nagrodę dla najlepszej aktorki drugoplanowej na 24. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Później zagrała jeszcze w Małej Vilmie (2000), w Niepochowanym (2002), opowieści o ostatnich latach życia Imre Nagya (w tej roli Jan Nowicki) i w Aurora Borealis (2017). Zagrała również dużą rolę u Volkera Schlöndorffa w filmie Strajk.
Jej role filmowe charakteryzuje szeroka rozpiętość emploi – między prostytutkami z temperamentem a wytwornymi, nadwrażliwymi damami. Grywa w repertuarze komediowym, dramatycznym oraz gościnnie w serialach.